Dag 13, zondag 25 juli

De dag begint om 00.00 uur met de felicitaties voor Michiel, die vandaag een kwart eeuw geleden geboren werd. Daarna slapen en om zeven uur ontbijt, nogmaals zingen voor Michiel, tassen in de busjes en op naar Raalte! De buitentemperatuur is dan elf graden, zodat de airco wel uit kan.

De reis verloopt voorspoedig en met vrouwelijke charmes worden de grensovergangen verrassend snel gepasseerd. Natuurlijk wordt rond 9.30 contact gezocht vanuit de Plaskerk. In de regen onder de overkapping van een tankstation brengen we “Bless the Lord, my soul” ten gehore.

Als lunch hebben we weer ons Lupack moment: de blikken Frankfurter worsten moeten op en die smaken op het gratis (het afrekenen was voor de reus met sik te moeilijk) brood van de jeugdherberg prima. Na de pitstop wordt rond drie uur hoopvol naar huis gebeld dat we mogelijk al rond acht uur kunnen arriveren. Helaas komen we snel daarna in een lange file tussen Hannover en Bad Oeynhausen, die eindigt bij de McDonalds. De kassa produceert na twee hickups een bon van een meter en iedereen smult van de Big Macs of vergelijkbaar junkfood. De file is er nog maar aan het einde van de wegwerkzaamheden wel bijna afgelopen.

Goed negen uur passeren we Nederlandse grens bij Oldenzaal en even voor tienen komen we luid toeterend met “we are the champions” het Domineeskamp op. Moe maar voldaan vallen we in de armen van onze dierbare thuisblijvers, die ons met liefde, cake of krentenbrood, gladiolen en chips ontvangen.

Michiel wordt voor de derde maal toegezongen, Geertje spreekt allen toe, de (vracht)bussen worden uitgeladen. Met dank aan enkele vrijwilligers worden de busjes nog deze avond schoon en leeg teruggereden naar Ommen.

Moe maar voldaan zoekt ieder zijn eigen bed thuis op, zonder hondengeblaf, vliegen, muggen, snurkende reisgenoten, oordopjes en kikkers, maar met een Hollandse temperatuur!

Jouke de Jong