Dag 8 Dinsdag 

Na een dag van bloed zweet en zwoegen kwam toch het einde in zicht. Iedereen zat met smart te wachten om de bevolking te bezoeken. We hadden het eten op en toen werd ons verteld dat we  niet mochten douchen en gelijk door gingen naar het dorp. De chief van het dorp kwam ons ophalen en begeleidde ons door het dorp. Eenmaal in het dorp aangekomen, stopten we bij een wat oudere vrouw. De chief, vertaald door onze tolk Andi, vertelde ons dat deze vrouw al 3 jaar lang erg ziek was. Het was voor haar een kwestie van overleven. Nadat we deze vrouw hadden bezocht liepen wij langs een huisje, waar een vrouw naar ons stond te wenken om bij haar naar binnen te gaan. De chief vertelde dat deze vrouw geestelijk gehandicapt was, dat kon je ook erg zien aan haar ogen. We mochten in haar huis kijken. Deze gehandicapte vrouw zorgde in haar eentje voor haar zieke moeder, terwijl zij eigenlijk niet eens voor haarzelf kan zorgen. Deze mensen kunnen dat niet,ook niet de dagelijkse dingen zoals bijvoorbeeld het huis schoonmaken..nouja, wat het huis dan ook is. De meeste huisjes hier bestaan uit 2 kamers waar 2 tot soms wel 12 mensen in wonen! Wat ook erg moeilijk was, was het verdelen van aandacht onder de kinderen. Voor de kinderen was het heel speciaal dat wij kwamen. Vooral de fototoestellen waren erg interessant voor hun. Zij vinden het heel gek om zichzelf op een soort van beeld te zien, iemand probeerde de foto van zichzelf uit de digitale camera te halen. Er is al eerder verteld dat wij soms wel eens wakker worden van hondengeblaf. We zijn erachter gekomen waar ze vandaan komen, want als je ziet hoeveel honden er eigenlijk rondlopen schrik je ervan. Het is heel indrukwekkend. Jonge meisjes met kleine kinderen op de arm, je weet soms niet of het de moeder is of de zus. De meisjes die hier wonen raken al op een erg vroege leeftijd zwanger. Ze hebben geen voorbehoedsmiddelen, de enige manier waardoor ze niet zwanger worden is als ze borstvoeding kunnen geven. Het is allemaal heel erg wat we hebben gezien, er zijn veel foto’s gemaakt .

Na een lang stuk lezen over de bevolking, gaan we het nu even weer hebben over ons badhuis. Het was heel hard werken en dat is het nu nog steeds. Ook vandaag hebben we vooral heel veel gevoegd. Echt heel veel. De saus van het plafond zit er nu ook op en de helft van de vloertegels liggen erin. Na de rondleiding kwamen we terug en zagen wij een volledig verlicht badhuis. Een paar van onze stoere zwoegers waren niet mee geweest en zijn in het badhuis verder gaan werken. Toen we eenmaal het badhuis binnengingen zagen we dat de douchecabines kant en klaar waren.
We dachten een lekkere douche te kunnen, nemen kwamen wij erachter dat er geen druk op het water zat. Dus de hele meute ging gezellig met zijn allen onder de sproeikop (waar overigens ook nauwelijks druk op zat) maar iedereen was weer schoon. Nadat we klaar waren gingen we naar boven om af te drogen enzo. Om tot ontdekking te komen, dat de douches het ondertussen al weer deden… we zijn nog even spelletjes gaan doen en gingen met veel gedachten over de bevolking naar bed.

Nino, Daniëlle en Delana.